Η οδοντόβουρτσα

[Η οδοντόβουρτσα]

Μια οδοντόβουρτσα σκληρή μέσα στο

ποτηράκι,

τα δόντια του αφέντη της βαρέθηκε

λιγάκι.

Σ' ένα σκουλήκι των δοντιών τηλεφωνεί

και λέει:

«Τα δόντια σάπισέ του τα ώστε

να μη με θέλει!»

Η ΔΟΛΙΟΤΡΙΧΗ* οδοντόβουρτσα από

το ποτηράκι.

Λιάνα Αρανίτου

Αλφαβητάρι των ηρώων των δοντιών κλικ εδώ

Τα δόντια μας, η αρχή του ταξιδιού της τροφής κλικ εδώ

Τριγωνοψαρούλης: ο τελευταίος ιππόκαμπος

Εκδόσεις: Πατάκη  Ημερομηνία πρώτης έκδοσης: 01/05/1998
Εικονογράφηση: Λήδα Βαρβαρούση
Σελίδες: 56

Ο Τριγωνοψαρούλης, ο σοφός του βυθού, απολαμβάνει τη δόξα που έχει αποκτήσει επειδή έσωσε το Σχολείο της κυρά- Σουπιάς από τα δίχτυα του ψαρά. Όταν πληροφορείται ότι σ' όλες τις θάλασσες ζει μονάχα ένας ιππόκαμπος κι αυτός κινδυνεύει να πιαστεί αποφασίζει να απαρνηθεί όλες τις ανέσεις του και να δώσει μάχη για να τον σώσει. Παρέα με το Μαυρολέπια, ο οποίος συνέχεια τον κατακρίνει για τον τρόπο ζωής του, κι άλλους γενναίους του βυθού βρίσκουν τον ιππόκαμπο κι αναζητούν τρόπους να τον προστατεύσουν. Όταν καταλαβαίνουν ότι ο ιππόκαμπος ετοιμάζεται να … γεννήσει, τα πράγματα δυσκολεύουν. 

Θα σ' αγαπώ ό,τι κι αν γίνει

Ο υπολογιστής μου

Στο κομπιούτερ τίκι - τίκι          
γυροφέρνει το ποντίκι,
πάει με το δικό μου χέρι 
ψάχνω να 'βρω πόσα ξέρει.

Αν τα θέλω, μου μαθαίνει 
από μένα περιμένει,
καύσιμά του το μυαλό μου 
το γεμίζω για καλό μου.

Είναι άξιος βοηθός μου 
φίλη μηχανή του κόσμου, 
τάχα, θα μπορούσε η γνώση 
και καρδούλα να του δώσει; 

Θέτη Χορτιάτη

              
 Ανθολόγιο - κλικ εδώ 

                

Χαρταετοί

Χαρταετοί - Νίκος Κανάκης, κλικ εδώ

Οι πίνακες των χαρταετών - κλικ εδώ

Ο Σαλίγκαρος βγαίνει αμαξάδα

 

Δες τον κυρ Σαλίγκαρο την ώρα που κάνει αμαξάδα

Ερωτόκριτος και Αρετούσα

[ Η Αρετούσα ]

Στους περασμένους τους καιρούς, στην πόλη της Αθήνας,
ο Ηράκλης ήταν βασιλιάς ο ξακουστός ο ρήγας*,
και της κυράς του τ' όνομα το λέγανε Αρτέμη,
φρόνιμη ήταν κι όμορφη, μοσχομεγαλωμένη*.
Ευτυχισμένοι ζούσανε οι δυο τους μες στα πλούτη,
ένα μόνο τους έλειπε μες στη ζωή ετούτη,
κι από τη στεναχώρια τους κόντευαν να ποθάνουν:
που δεν μπορούσανε κι αυτοί ένα παιδί να κάνουν.
Τον ήλιο και τον ουρανό συχνά παρακαλούσαν
να τους χαρίσουν το παιδί που τόσο πεθυμούσαν.
Οι ευχές τους εισακούστηκαν και, μια καλήν ημέρα,
έφερε η βασίλισσα στον κόσμο θυγατέρα.
Όνομα ο ρήγας έδωσε στην κόρη: Αρετούσα,
για τα καλά της τα πολλά, τα πλούτη και τα λούσα.
Μεγάλωνε η Αρετή σαν δροσερό κλωνάρι
κι επλήθαινε στην ομορφιά, στη γνώση και στη χάρη.

Βιτσέντζος Κορνάρος

---

* ρήγας: βασιλιάς

* μοσχομεγαλωμένη: καλοαναθρεμμένη

Το τρομαγμένο χελιδονάκι

κλικ στην εικόνα για να διαβάσεις το κείμενο

Η Δ' Τάξη του 16ου Δημοτικού Σχολείου Νέας Ιωνίας (Αθήνα) παρουσιάζει το έθιμο του χελιδονίσματος, αναβιώνοντας την παράδοση για τον ερχομό της άνοιξης με τη βοήθεια της τεχνολογίας.

Mια φορά ήταν...... η Κολοτούμπα

Όταν κάνουνε πόλεμο...

Βιογραφικό του Γιώργου Μαρίνου

Ο Γιώργος Μ. Μαρίνος, ποιητής τραγουδοποιός και παραμυθάς, έζησε και εργάστηκε για 38 χρόνια στη Δανία, όπου και δημιούργησε το Θεατρο Βαλίτσα. Τελευταία ζει στην Αίγινα. Έργα του έχουν κυκλοφορήσει στην Δανία και στην Ελλάδα (23 δίσκοι και 57 βιβλία). Πολλά από αυτά μεταφράστηκαν και εκδόθηκαν σε όλη την Ευρώπη.

Από τη Θάλεια Νικάκη

Το Παιδί με το Περιστέρι

Ο Πάμπλο Πικάσο είναι ο δημιουργός του Περιστεριού της Ειρήνης, ζωγραφίζοντάς το και δίνοντάς του τη σημασία που έχει σήμερα. Σύμβολο της Ειρήνης από την Παλαιά Διαθήκη, το περιστέρι φέρνει το μήνυμα της ύπαρξης στεριάς στον Νώε. Ο Πικάσο του δίνει ζωή ξανά στον μοντέρνο πια δικό του κόσμο μέσα από μια λιθογραφία που εμφανίζεται για πρώτη φορά δημόσια στην αφίσα για το Παγκόσμιο Συνέδριο Ειρήνης, που θα λάμβανε χώρα στο Παρίσι. Αυτά το 1949.Το Παιδί με το Περιστέρι είναι η ελπίδα, στην οποία ο Πικάσο προσπαθεί εκ των υστέρων να δώσει ζωή. Η ελπίδα είναι στα χέρια ενός μικρού κοριτσιού...

Ξ... όπως ξιφίας ή αλλιώς, μαθαίνουμε να αγαπάμε το διαφορετικό!

Το διαφορετικό δεν το κοροϊδεύουμε....

Ο κόσμος δεν θα ήταν όμορφος αν όλοι ήμασταν ίδιοι!

ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙ

Ξ ... όπως ξιφίας

O Ξέρξης ο ξιφίας γύρισε μια μέρα πολύ στενοχωρημένος από το σχολείο του. Δεν έφαγε τίποτα για μεσημεριανό και κλείστηκε στο δωμάτιό του. Αυτό ήταν πράγματι παράξενο γι' αυτόν, αφού όλοι γνώριζαν πόσο λιχούδης και γελαστός ήταν.

Η μαμά του, λοιπόν, επειδή κατάλαβε πως κάτι σοβαρό του συμβαίνει, μπήκε σιγά σιγά στο δωμάτιό του και τον βρήκε να κλαίει ξαπλωμένος στο κρεβάτι του.

— Τι έχεις αγοράκι μου; ρώτησε, παίρνοντάς τον αγκαλιά.

— Αχ, μανούλα μου... Όλοι στο σχολείο με κοροϊδεύουν για τη μεγάλη σουβλερή μου μύτη! Με φωνάζουν μυτόγκα και δε θέλουν να παίζουν μαζί μου, γιατί φοβούνται, λένε, πως θα τους χτυπήσω... Ούτε κανείς κάθεται μαζί μου στο ίδιο θρανίο, για να μην του σκίσω, λένε, την ποδιά... Κι όλο χαζοαστεία κάνουν με την μύτη μου: Προχτές, ας πούμε, που έβρεχε, ήρθαν όλοι με ένα μανταλάκι στο χέρι κι όταν τους ρώτησε η δασκάλα μας τι το θέλανε, βάλανε τα γέλια και της απαντήσανε πως θα κρεμούσαν τα βρεγμένα ρούχα τους στη μύτη μου να τα στεγνώσουν! Χτες πάλι, όταν στο μάθημα της ιστορίας ρωτούσε η δασκάλα πώς βυθίστηκε ο Τιτανικός, πετάχτηκε το μελανούρι και φώναξε περιπαιχτικά: Μήπως περνούσε ο Ξέρξης από δίπλα του; Κι όλοι σκάσανε στα γέλια! Αλλά το χειρότερο έγινε σήμερα: Όταν με ρώτησε η δασκάλα τι δώρο θέλω να μου φέρει ο Αϊ-Βασίλης, πριν προλάβω ν' απαντήσω, άρχισαν όλοι να φωνάζουν: Ένα τεράστιο άσπρο σεντόνι! Ένα τεράστιο άσπρο σεντόνι! Και γιατί, παρακαλώ, σεντόνι; ρώτησε απορημένη η δασκάλα. Για να σκουπίζει τη μύτη όταν συναχώνεται... φώναξαν τα παλιόπαιδα και τρελάθηκαν στα γέλια... Αυτό ήταν, δεν αντέχω άλλο! Δε θα ξαναπάω σχολείο ποτέ πια, είπε ο Ξέρξης και ξανάρχισε να κλαίει.

— Αυτό θα είναι πολύ κουτό από μέρους σου, μικρέ μου, του είπε η μαμά του, γιατί έτσι ούτε γράμματα θα μάθεις, ούτε και την αξία της μύτης σου θα αποδείξεις!

— Και τι αξία μπορεί να έχει η τεράστια, σουβλερή μου μύτη; ρώτησε ο Ξέρξης, σταματώντας αμέσως το κλάμα του.

— Αυτό θα σε αφήσω να το ανακαλύψεις μόνος σου, όταν έρθει η κατάλληλη ώρα...

[…] Την άλλη μέρα ο Ξέρξης ξεκίνησε αποφασιστικά για το σχολείο του, όταν, στα μισά του δρόμου, άκουσε σπαραχτικές φωνές να καλούν σε βοήθεια και οι φωνές αυτές έρχονταν ακριβώς από τη μεριά του σχολείου! Δίνει μια με τη δυνατή ουρά του, χιμάει σαν βολίδα μπροστά, πλησιάζει και τι να δει; Ένα πελώριο δίχτυ, αυτό που οι άνθρωποι λένε «τράτα», σάρωνε χωρίς έλεος το βυθό, φυλακίζοντας προς το θάνατο ό,τι έβρισκε στο διάβα του. Και μέσα βρίσκονταν η δασκάλα κι όλοι οι συμμαθητές του! Καθόλου δε δίστασε ο Ξιφίας: ορμάει πάνω στο δίχτυ και χρατς χρουτς! το ξεσκίζει με την κοφτερή του μύτη, λευτερώνοντάς τους όλους...

Μαρία Φραγκιά

Γιατί ο Ξέρξης σκέφτηκε να μην ξαναπάει στο σχολείο;

Πώς νομίζεις ότι αισθάνθηκαν οι συμμαθητές του Ξέρξη μετά τη διάσωσή τους;

Georgia Kok



Περισσότερα εδώ

Παιδιά, βρήκα τον Ξέρξη! Κλικ εδώ

"Η ηλεκτρική σκούπα και η λαχτάρα των δύο φίλων - "Η κατσαρόλα και τα ερωτευμένα λαχανικά"

\\\\\

πηγή
Δες στο παρακάτω βίντεο μια παρόμοια ιστορία. 

Από τι κινδύνεψαν το καρότο και η αγγινάρα;

Β1 1ου Δημοτικού Καισαριανής, 2014 - 15

Η πρώτη μέρα στο σχολείο (Κλόντ Γκούτμαν - Ανθολόγιο)

Η πρώτη μέρα του Νέμο στο σχολείο!

Διαβάστε παρακάτω μαζί με τους γονείς σας και μάθετε 

πώς ήταν πολύ παλιά η πρώτη μέρα στα ελληνικά σχολεία.

"Δώσε την αγάπη όπως δίνεις ένα μήλο. Έτσι απλά"

(το βίντεο το είδα εδώ)

0 αγωνιστής με την πένα (Διονύσιος Σολωμός)

- Τι έγινε το 1821;
- Η ελληνική επανάσταση.
- Και τι πετύχαμε με την επανάσταση;
- Να λευτερωθούμε απ΄ τη σκλαβιά.
- Και ποιοι το κατάφεραν αυτό;
- Οι ήρωες του '21. 
- Δηλαδή τι έκαναν;
- Πήραν τα ντουφέκια, τα καριοφίλια και τα γιαταγάνια και πολεμώντας από ραχούλα σε ραχούλα κέρδισαν τη λευτεριά.
- Και ποιοι είναι αυτοί οι ήρωες;

Απ' όλες τις μεριές της τάξης ακούστηκαν ονόματα:

- Κολοκοτρώνης! Καραϊσκάκης! Ανδρούτσος! Διάκος! Μπουμπουλίνα!
- Τι οφείλουμε σ' αυτούς;
- Ευγνωμοσύνη και αγάπη.
- Γιατί τάχα;
- Γιατί μας χάρισαν τη λευτεριά.

Η δασκάλα μας πήρε βαθιά ανάσα. Φαινόταν ευχαριστημένη από τις απαντήσεις μας. Κι ωστόσο είπε:

- Ναι, αλλά...
- Αλλά;
- Παραλείψατε έναν ήρωα.
- Ποιον; Τον Κανάρη;
- Όχι!
- Τον Μπότσαρη;
- Όχι! Όχι! 0 ήρωας αυτός που ξεχάσατε δε φορούσε φουστανέλα!
- Και τι φορούσε;
- Κουστούμι!
- Κουστούμι; Και πώς πολεμούσε;
- Δεν πολεμούσε!
- Μα τότε τι ήρωας ήταν;
- Και δε μου λέτε, ήρωες είναι μόνο εκείνοι που μάχονται με όπλα;

Πραγματικά. Αυτό ήταν κάτι που δεν το είχαμε σκεφτεί.

- Στη ζωή υπάρχουν ήρωες, που δεν κρατούν πολεμικό όπλο. Είναι οι καθημερινοί ήρωες, που αγωνίζονται ο καθένας όπως μπορεί.

Ήταν τώρα η σειρά μας να την τρελάνουμε στις ερωτήσεις.

- Και πώς αγωνίστηκε ο ήρωας που ξεχάσαμε;
- Με την πένα του.
- Είναι όπλο η πένα;
- Είναι... Στα χέρια ενός ποιητή είναι.
- Κι ήταν ποιητής;
- Ναι!
- Και πώς τον έλεγαν;

Έγινε σιωπή στην τάξη. Σταμάτησαν οι ερωτήσεις, σταμάτησαν και οι απαντήσεις. Ύστερα, η δασκάλα μάς είπε τονίζοντας μία μία τις λέξεις.

- Δίπλα στους ήρωες που αναφέρατε και που αγωνίστηκαν με ηρωισμό και αυτοθυσία, αγωνίστηκε και ο Διονύσιος Σολωμός. Δεν πήδησε ποτέ ραχούλες. Δεν κράτησε ποτέ πιστόλια. Δε μύρισε μπαρούτι. Μόνο από μακριά άκουγε το θόρυβο της μάχης. Κι όμως η πένα του πολεμούσε. Πολεμούσε με τους στίχους του. Μπορεί οι άλλοι ήρωες να μας χάρισαν τη λευτεριά, όμως ο ποιητής μάς έδωσε ένα σύμβολο. Και μάλιστα το έδωσε, όπως και την υπόλοιπη ποίηση του, στην απλή γλώσσα του λαού, που λίγοι γραμματισμένοι τη χρησιμοποιούσαν ως τότε. 

Τα λόγια του ύμνου τα ξέρουμε όλοι απέξω. Αλλά για να δούμε καλύτερα τι θέλουν να πουν.

Σε γνωρίζω από την κόψη 
του σπαθιού την τρομερή,
σε γνωρίζω από την όψη 
που με βία μετράει τη γη.

Απ' τα κόκαλα βγαλμένη 
των Ελλήνων τα ιερά, 
και σαν πρώτα ανδρειωμένη, 
Χαίρε ω χαίρε, Ελευθεριά!

Βάλαμε τα δυνατά μας όλα τα παιδιά κι είπαμε πολύ προσεκτικά τον εθνικό ύμνο, για ν' αναγαλλιάσει η ψυχή του ποιητή, καθώς λέγαμε το τραγούδι του.

ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΒΑΡΕΛΛΑ

αναδημοσίευση από: Παιδικά Χαμόγελα

διάβασε μερικούς ωραίους στίχους που έγραψε με την πένα του!

διονύσιος σολωμός from atzikakou

Θα σ΄αγαπώ ό,τι κι αν γίνει

κλικ στην εικόνα για να διαβάσεις το παραμύθι

Σ’ αυτό το υπέροχο βιβλίο με τις τρυφερές εικόνες, παρακολουθούμε μια ευρηματική μαμά να αποδεικνύει στο παιδί της πως η αγάπη των γονιών δεν έχει όρια ό,τι κι αν γίνει. Η πολυβραβευμένη Ντέμπι Λιόρι, λέει για το βιβλίο της πως «πρόκειται για την υπόσχεση που δίνουμε στα παιδιά μας, αλλά και σε όλους όσους αγαπάμε».

(πηγή κειμένου: http://blogs.sch.gr/17nippell)

Χαρταετοί

ΜΟΥΣΙΚΗ: Μίκης Θεοδωράκης / ΔΙΣΚΟΣ: Η γειτονιά των αγγέλων (1963)

(το είδα στο Ποδήλατο)

για όσους θέλουν να κατασκευάσουν μόνοι τους χαρταετό

(το είδα στο σχολείο3)