«Ειρήνη», Γιάννης Ρίτσος

Γιάννη Ρίτσου, «Ειρήνη» Στον Κώστα Βάρναλη Τ' όνειρο του παιδιού είναι η ειρήνη. Τ' όνειρο της μάνας είναι η ειρήνη. Τα λόγια της αγάπης κάτω απ' τα δέντρα, είναι η ειρήνη. Ο πατέρας που γυρνάει τ' απόβραδο μ' ένα φαρδύ χαμόγελο στα μάτια μ' ένα ζεμπίλι στα χέρια του γεμάτο φρούτα κ' οι σταγόνες του ιδρώτα στο μέτωπό του είναι όπως οι σταγόνες του σταμνιού που παγώνει το νερό στο παράθυρο, είναι η ειρήνη. Όταν οι ουλές απ' τις λαβωματιές κλείνουν στο πρόσωπο του κόσμου και μες στους λάκκους που 'σκαψαν οι οβίδες φυτεύουμε δέντρα και στις καρδιές που 'καψε η πυρκαϊά δένει τα πρώτα της μπουμπούκια η ελπίδα κ' οι νεκροί μπορούν να γείρουν στο πλευρό τους και να κοιμηθούν δίχως παράπονο ξέροντας πως δεν πήγε το αίμα τους του κάκου, είναι η ειρήνη. Ειρήνη είναι η μυρωδιά του φαγητού το βράδι, τότε που το σταμάτημα του αυτοκίνητου στο δρόμο δεν είναι φόβος, τότε που το χτύπημα στην πόρτα σημαίνει φίλος,  και το άνοιγμα του παράθυρου κάθε ώρα σημαίνει ουρανός γιορτάζοντας τα μάτια μας με τις μακρινές καμπάνες των χρωμάτων του, είναι η ειρήνη. Ειρήνη είναι ένα ποτήρι ζεστό γάλα κ' ένα βιβλίο μπροστά στο παιδί που ξυπνάει. Τότε που τα στάχυα γέρνουν τόνα στ' άλλο λέγοντας: το φως το φως, το φως, και ξεχειλάει η στεφάνη του ορίζοντα φως είναι η ειρήνη. Τότε που οι φυλακές επισκευάζονται να γίνουν βιβλιοθήκες, τότε που ένα τραγούδι ανεβαίνει από κατώφλι σε κατώφλι τη νύχτα τότε που τ' ανοιξιάτικο φεγγάρι βγαίνει απ' το σύγνεφο όπως βγαίνει απ' το κουρείο της συνοικίας φρεσκοξυρισμένος ο εργάτης το Σαββατόβραδο είναι η ειρήνη. Τότε που η μέρα που πέρασε δεν είναι μια μέρα που χάθηκε μα είναι η ρίζα που ανεβάζει τα φύλλα της χαράς μέσα στο βράδι κ' είναι μια κερδισμένη μέρα κ' ένας δίκαιος ύπνος τότε που νιώθεις πάλι ο ήλιος να δένει βιαστικά τα κορδόνια του να κυνηγήσει τη λύπη απ' τις γωνιές του χρόνου είναι η ειρήνη. Ειρήνη είναι οι θημωνιές των αχτίνων στους κάμπους του καλοκαιριού είναι τ' αλφαβητάρι της καλοσύνης στα γόνατα της αυγής. Όταν λες: αδελφέ μου — όταν λέμε: αύριο θα χτίσουμε όταν χτίζουμε και τραγουδάμε είναι η ειρήνη. Τότε που ο θάνατος πιάνει λίγο τόπο στην καρδιά κ' οι καμινάδες δείχνουν με σίγουρα δάχτυλα την ευτυχία, τότε που το μεγάλο γαρύφαλλο του δειλινού το ίδιο μπορεί να το μυρίσει ο ποιητής κι ο προλετάριος είναι η ειρήνη. Η ειρήνη είναι τα σφιγμένα χέρια των ανθρώπων είναι το ζεστό ψωμί στο τραπέζι του κόσμου είναι το χαμόγελο της μάνας. Μονάχα αυτό. Τίποτ' άλλο δεν είναι η ειρήνη. Και τ' αλέτρια που χαράζουν βαθειές αυλακιές σ' όλη τη γης ένα όνομα μονάχα γράφουν: Ειρήνη. Τίποτ' άλλο. Ειρήνη. Πάνω στις ράγες των στίχων μου το τραίνο που προχωρεί στο μέλλον φορτωμένο στάρι και τριαντάφυλλα είναι η ειρήνη. Αδέρφια μου, μες στην ειρήνη διάπλατα ανασαίνει όλος ο κόσμος με όλα τα όνειρά του. Δόστε τα χέρια, αδέρφια μου,  αυτό 'ναι η ειρήνη. ΑΘΗΝΑ, Γενάρης 1953 Από τη συλλογή Αγρύπνια (1941-1953) [πηγή: Γιάννης Ρίτσος, Ποιήματα 1930-1960, Β΄ τόμος, Εκδόσεις «Κέδρος», Αθηνα 1961, σ. 173-175]

Γ. Προκοπίδης

Έπος 1940 -1944

Περισσότερα για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου εδώ

Παρουσίαση: Γρηγόρης Ζερβός

Σημαία μας η ειρήνη

Σημαία Ελλάδας (εθνικός ύμνος)

Χαρτοκοπτική «Ελληνική Σημαία»

Τραγούδια για τα παιδιά του πολέμου

Ένα Τραγούδι Για Τα Παιδιά Του Πολέμου
Στίχοι, Μουσική: Νίκος Συμεωνίδης

Με αγάπη...
από τα παιδιά της Πέμπτης Τάξης
του 56ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών
2014-2015

Το 2ο Δημοτικό Σχολείο Κρόκου, Κοζάνης, βραβεύτηκε στις 18/04/16 στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων με το Ειδικό Βραβείο της Ύπατης Αρμοστείας του OHE για τους Πρόσφυγες με το τραγούδι "Ο Πρόσφυγας"
Υπεύθυνος Εκπαιδευτικός: Βασίλης Πετρίδης (στίχοι/μουσική)


Ο πόλεμος δεν είναι παιχνίδι...

Όταν κάνουνε πόλεμο...

Βιογραφικό του Γιώργου Μαρίνου

Ο Γιώργος Μ. Μαρίνος, ποιητής τραγουδοποιός και παραμυθάς, έζησε και εργάστηκε για 38 χρόνια στη Δανία, όπου και δημιούργησε το Θεατρο Βαλίτσα. Τελευταία ζει στην Αίγινα. Έργα του έχουν κυκλοφορήσει στην Δανία και στην Ελλάδα (23 δίσκοι και 57 βιβλία). Πολλά από αυτά μεταφράστηκαν και εκδόθηκαν σε όλη την Ευρώπη.

Από τη Θάλεια Νικάκη

Το Παιδί με το Περιστέρι

Ο Πάμπλο Πικάσο είναι ο δημιουργός του Περιστεριού της Ειρήνης, ζωγραφίζοντάς το και δίνοντάς του τη σημασία που έχει σήμερα. Σύμβολο της Ειρήνης από την Παλαιά Διαθήκη, το περιστέρι φέρνει το μήνυμα της ύπαρξης στεριάς στον Νώε. Ο Πικάσο του δίνει ζωή ξανά στον μοντέρνο πια δικό του κόσμο μέσα από μια λιθογραφία που εμφανίζεται για πρώτη φορά δημόσια στην αφίσα για το Παγκόσμιο Συνέδριο Ειρήνης, που θα λάμβανε χώρα στο Παρίσι. Αυτά το 1949.Το Παιδί με το Περιστέρι είναι η ελπίδα, στην οποία ο Πικάσο προσπαθεί εκ των υστέρων να δώσει ζωή. Η ελπίδα είναι στα χέρια ενός μικρού κοριτσιού...

28 Οκτωβρίου 1940 (βίντεο)

Το www.e-selides.gr παρουσιάζει: 28 Οκτωβρίου 1940

Ποτέ ξανά πόλεμος!

τέχνη στην άμμο με θέμα τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο

η Ουκρανία έχασε το 1/4 του πληθυσμού της στον πόλεμο

αναδημοσίευση από:   φόρουμ (Ε΄τάξη 2009-10)

ζωγραφίζω την ειρήνη

από τη σειρά του ΣΚΑΪ  " ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ"

ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος

η γερμανική εισβολή

η κατοχή

η εθνική αντίσταση

Ξυπόλητο Τάγμα (ταινία)

Το «Ξυπόλητο Τάγμα» είναι η αληθινή ιστορία 160 παιδιών, που η δράση τους πήρε διαστάσεις μύθου όταν διώχτηκαν από τα ορφανοτροφεία της Θεσσαλονίκης από τους Ναζί κατακτητές στα χρόνια της κατοχής του Bʼ Παγκοσμίου Πολέμου.

Οι Γερμανοί αδειάζουν τα δημόσια κτίρια και τα επιτάσσουν. Ανάμεσα σε αυτά τα κτίρια είναι και αρκετά ορφανοτροφεία. Τα ορφανά πετάγονται στο δρόμο. Μια ομάδα, απ’ αυτά τα ορφανά, για να επιβιώσουν, παίρνουν τη ζωή τους στα χέρια τους. Οργανώνονται σαν μυστικός «στρατός», με ιεραρχία και πειθαρχία. Μόνα τους συγκροτούν ομάδες κρούσης και βοήθειας. Πηγή για την τροφοδοσία τους είναι τα γερμανικά καμιόνια που κουβαλάνε ψωμί και τρόφιμα και οι μαυραγορίτες. Τα κλεμμένα μοιράζονται στα ορφανά, αλλά και σε άλλους κατοίκους της Θεσσαλονίκης που είχαν ανάγκες.

Τα παιδιά του «Ξυπόλυτου Τάγματος» έμειναν στην ιστορία σαν «σαλταδόροι». Ο θρύλος λέει, πως πέρα από την αρωγή που παρείχαν στο κόσμο, κατάφερναν με την εξυπνάδα και το κουράγιο τους να βοηθούν την Αντίσταση, βρίσκοντας τρόπους να φυγαδεύουν στη Μέση Ανατολή Έλληνες, Αμερικάνους και Εγγλέζους αξιωματικούς, με σκοπό να ενωθούν με τους εκεί συμμαχικούς στρατούς.

Γελοιογραφίες του '40.

το βρήκα στο ιστολόγιο Πλανήτης Έψιλον


από τον Γρηγόρη Ζερβό

Γελοιογραφίες του 40

View more presentations or Upload your ow

Ο Ντούτσε αφηγείται (το πρώτο ελληνικό animation)

Το πρώτο ελληνικό animation, «Ο Ντούτσε αφηγείται», δημιουργήθηκε τη δεκαετία του ’40, από το σκιτσογράφο Σταμάτη Πολενάκη. Ο «Ντούτσε» έμεινε για δεκαετίες χαμένος, μέχρι που βρέθηκε και παρουσιάστηκε στο κοινό τη δεκαετία του ’80. Ο Πολενάκης ξεκίνησε να φτιάχνει τα σκίτσα το 1942, ολοκληρώνοντάς τα το 1945. Τρία χρόνια αργότερα, εν μέσω εμφυλίου πολέμου, έκανε τα γυρίσματα σε συνεργασία με τους Πρόδρομο Μεραβίδη και Παναγιώτη Παπαδούκα.

(πηγή κειμένου: tvxs.gr)